Bu yalnızlık benim değil, ilişin!

10:46:38 | 2018-12-04
Eylem Selvi Arı
Eylem Selvi Arı      eylemselvi@kocaelilife.com

Dersimiz: Hayat bilgisi

Konu: Kalabalıklar içerisinde yalnızlık!

Bence çağımızın en büyük gerçeği.

Yalnızlığın sözlük anlamına baktığımda ‘kimsesizlik’ çıkıyor karşıma.

Yani annesi, babası, kardeşi, akrabası, arkadaşı, dostu kısacası kimsesi olmayan insan demek…

Sözlük anlamı bu iken günümüzde yalnızlığın anlamı çoktan değişti.

Artık yalnızlık ‘kimsesizliği’ yalnız bıraktı!

İnsanların içerisinde yalnız kalmak ne demektir?

Peki, insan nasıl olur da insanların içerisinde yalnız kalabilir?

Bunu tarif etmek gerekirse, insanın bir odada avazı çıktığı kadar bağırması, bu çığlığa cevap olarak yine kendi sesinin yankısını duymasıdır.

Velhasıl insan, derdinden anlayacak insan bulmadığında yalnız kalır.

Halbuki yalnız kalmamamız için akıllı telefonlarımız vardı!

Ve onların içerisinde hapsolmuş ‘arkadaşlık’ programlarımız…

İronik değil midir; sözde sosyalleştiğimiz, sosyal medyada binlerce arkadaşa(!) sahip olduğumuz, hatta arkadaşlarımızdan ayrı kalmayalım diye yok mudur bitmek bilmeyen internet kotalarımız…

Peki biz neden yalnızız…

Ne yazık ki insanın insana temas etmekten korktuğu bir çağda yaşıyoruz.

Güvenmiyoruz.

İnanmıyoruz.

Sevmiyoruz…

Daha ne kadar böyle yaşayacağız?

***

Bu yalnızlık sadece 'benim' ya da 'senin' değil.

Yalnız kalırken başkalarını da yalnızlığa mahkum bırakıyoruz.

Sanma bir senin sesin duyulmuyor, bir senin derdini anlayan olmuyor!

Güvenmediğin, inamadığın, sevmediğin için kaç kişiyi yalnız bıraktın, hiç düşündün mü?

İnsanlık bu şekilde daha ne kadar varlığını sürdürebilir?

Oysa ki insan ne kadar da mukaddes bir varlıktır.

Bir yerde okumuştum, ‘insan, dünyada bir kişidir belki ama başkası için bir dünya.’

Bunu aklınızın bir köşesine iliştirin, başkası için bir dünya olmak o kadar zor olmasa gerek...

Aslında yazıyı bir sonuca bağlamak istedim ama konu o kadar derin ki, insanın yalnızlıktan kurtulabilmesi bir tek kendisine bağlı…

Kendimce bir tavsiye sunmak yerine, bu yalnızlığı herkes kendince bitirsin istedim.

Bir de Ümit Yaşar Oğuzcan’dan Yalnızlığa Sone şiiriyle...

 

Güneşin akşam hüzünle battığı
Karşıdaki karlı dağlar yalnız
Düşen yaprak, esen rüzgar yalnız
İnsanda ölümün yalnızlığı

Yalnız düşünceler paramparça
Yalnız hatıralar kırık dökük
Yalnızlık zor, yalnızlık büyük
İnsanın yalnızlığı bambaşka

Dünyada yalnız olmayan ne var
Yer altında ölüler, gökte yıldız
Denizlerde yelkenliler yalnız

Ve insan yalnız tanrılar kadar
Üzerinde ümitle yaşadığımız
Dünyaya sığmıyor yalnızlığımız




ETİKET :   eylem selvi arı kocaeli life yazar köşe yazarı gazeteci gazeteci eylem selvi arı yalnızlık ümit yaşar oğuzcan kalabalıklar içinde yalnızlık

Tümü